|
Ik heb nu zoveel mooie dromen weer. Als ik er me een paar van kan realiseren ben ik al héél blij. Ik heb de twee laatste hoofdstukken van mijn boek kunnen afmaken, omdat ik tijdens de vakantie ineens zoveel inspiratie kreeg, en dat geeft me vleugels. De dagen dat ik me goed voel, heb ik weer terug zin in vanalles.
Elke maand voel ik me sterker worden en durf ik meer aan mijn toekomst te denken. Van mijn angsten blijf ik wel regelmatig last houden, zeker als er weer een controle nadert. Die angst zal ik wellicht nooit meer kwijtgeraken, hopenlijk mindert dat met de jaren.
Ook dit jaar is er het één na het ander gebeurd. Ging het even goed met me, gebeurde er weer iets, en dat zette me telkens weer achteruit. Ik hoop dat er betere tijden gaan komen, het is genoeg geweest.
Nu met de vakantie heb ik me echt kunnen ont-spannen. Waar ik ook héél bang voor ben, denk ik regelmatig aan, is het volgende: van 2004 tot nu is er thuis bij ons ma al elk jaar iemand met kanker geweest, behalve 2007. Precies of het ongeluk ons achtervolgt. Ik denk dikwijls, wie gaat de volgende zijn, ik toch niet of Jaak! Die angst laat me niet los.
Ook als ik ergens pijn heb of ik voel me niet goed, sla ik soms in paniek. Net een kwelduiveltje dat dan op mijn schouder springt. Praten met lotgenoten kan me op zo momenten weer geruststellen.
|
