|
Renckens zegt: "Er zijn patiënten die vriendelijk lachend, met de meest bloedstollende klachten, mijn kamer binnenkomen." Volgens hem kan dit niet. Ik wist niet dat hier ook richtlijnen voor waren. Deze opmerking geeft aan hoe vooringenomen hij is. Wanneer je huilend binnenkomt dan ben je bij voorbaat een aansteller. Kom je binnen met een vriendelijke lach op je gezicht dan ben je, volgens hem, iemand die aan een modeziekte lijdt. Het is ook nooit goed bij deze man. Weet u nog hoe u zich gedragen moet na het lezen van dit stukje? Deze man ergert zich waarschijnlijk aan sommige patiënten en is zo kortzichtig dat hij zich niet kan voorstellen dat iemand lachend kan vertellen dat hij of zij ‘sterft’ van de pijn. Geloof het of niet, ik ben ook zo’n figuur. Het is een manier om jezelf een houding te geven, je beter voordoen dan dat je in werkelijkheid bent, uit schaamte, uit onzekerheid. Een beetje arts prikt daar zo doorheen. Renckens dus duidelijk niet. Dit zegt meer over hem dan over de patiënt. Begrijp ik nu ineens waarom zijn schrijven emotioneel en sterk persoonlijk betrokken was? Irriteren deze patiënten hem? Op televisie zie je veel programma’s over de spoedeisende hulp. Let maar eens op! De ene patiënt heeft een snee in zijn vinger en gedraagt zich dramatisch, terwijl er even later iemand binnenkomt die zijn klachten bagatelliseert en blijkt ernstig letsel te hebben. Met de veronderstellingen die deze gynaecoloog eropna houdt kun je behoorlijk onderuit gaan als arts. Gedrag is geen graadmeter, dat zou hij toch moeten weten. Een traan hoeft geen teken van zwakte te zijn, het kan ook een blijk van kracht zijn. Je kunt zien hoe onprofessioneel deze man zelf denkt.
|
