De taal is beeldend en poetisch maar toch ook heel direct, zonder ooit zwaar te worden. Met weinig woorden weet de schrijfster een sfeer op te roepen die heel tastbaar wordt. Je ziet de ruimtes voor je, voelt de spanning en merkt hoe het huis zelf steeds meer deel van het verhaal wordt.
Dat vond ik misschien wel het mooiste aan dit boek: het Hortahuis is niet zomaar een decor. Het leeft. Het is prachtig, vreemd, geheimzinnig en vaak ook beklemmend.
Ook het mysterie en de onderhuidse spanning hielden me voortdurend bij het verhaal. Maar wat uiteindelijk het meest is blijven hangen, is dat sterke gevoel van ergens anders te zijn geweest. Sommige boeken vertellen je een verhaal, andere trekken je er helemaal in. "Amerikaanse straat" deed voor mij absoluut dat laatste.
Een sfeervolle, meeslepende en bijzonder mooi geschreven roman die ik met heel veel plezier heb gelezen.