Ramiro heel wat voor zijn kiezen gehad in zijn jeugd! Zijn vader ver weg in Chili en in gevaar, zijn moeder die het allemaal te veel was en je dan ook nog een vreemdeling voelen.
Het ontroert me te lezen hoe God hem wist te vinden.
Niet dat in een keer alles goed werd, maar door teleurstellingen heen, in anderen en in zichzelf heen heeft God niet los gelaten, en Ramiro Hem niet.
Ik heb bewondering voor de vasthoudendheid in het voor jezelf willen ontdekken waar het om gaat in het geloof en hoe een mens gevormd wordt.
Ik ben blij dat Ramiro dit boek heeft kunnen schrijven. Een heel karwei, ook emotioneel. Het is eerlijk.
Blijkbaar was er genoeg afstand om dingen onder ogen te zien, verder te gaan en te gebruiken om anderen te helpen.
Het grootste deel van het boek gaat over de kerk waar Ramiro warm is ontvangen, maar die toch geen veilige plek was.
Nieuwe christenen werden niet geholpen om volwassen gelovigen te worden. Mensen met grote problemen werden niet echt gezien. Leiders liepen schijnbaar kritiekloos achter allerlei ideeën aan en gemeenschappen scheurden.
Ik ben zelf lid van een gereformeerde kerk. Misschien is daar meer zorg voor onderwijs aan nieuwe gelovigen en minder gevaar die één leider opeens een heel andere koers gaat varen,
maar helaas is ook daar veel mensenwerk. Het zou mooi zijn als we de sterke dingen van elkaar leren. De pinksterkerken bereiken wel makkelijk mensen.
Zoals de titel van het boek ook al aangeeft: het boek is geschreven als een spiegel voor kerk-mensen, niet voor mensen die niet geloven.
Zij zouden niet weten waarover je het hebt, of juist afgeschrikt worden om naar een kerk te gaan.
Ramiro ik hoop dat je veel mensen kunt bemoedigen en dat je een plek vindt om dat te doen.
Maar vooral hoop ik dat God tot je blijft spreken en je laat zien wie je bent voor Hem en wat je plek is in deze wereld.
Het ontroert me te lezen hoe God hem wist te vinden.
Niet dat in een keer alles goed werd, maar door teleurstellingen heen, in anderen en in zichzelf heen heeft God niet los gelaten, en Ramiro Hem niet.
Ik heb bewondering voor de vasthoudendheid in het voor jezelf willen ontdekken waar het om gaat in het geloof en hoe een mens gevormd wordt.
Ik ben blij dat Ramiro dit boek heeft kunnen schrijven. Een heel karwei, ook emotioneel. Het is eerlijk.
Blijkbaar was er genoeg afstand om dingen onder ogen te zien, verder te gaan en te gebruiken om anderen te helpen.
Het grootste deel van het boek gaat over de kerk waar Ramiro warm is ontvangen, maar die toch geen veilige plek was.
Nieuwe christenen werden niet geholpen om volwassen gelovigen te worden. Mensen met grote problemen werden niet echt gezien. Leiders liepen schijnbaar kritiekloos achter allerlei ideeën aan en gemeenschappen scheurden.
Ik ben zelf lid van een gereformeerde kerk. Misschien is daar meer zorg voor onderwijs aan nieuwe gelovigen en minder gevaar die één leider opeens een heel andere koers gaat varen,
maar helaas is ook daar veel mensenwerk. Het zou mooi zijn als we de sterke dingen van elkaar leren. De pinksterkerken bereiken wel makkelijk mensen.
Zoals de titel van het boek ook al aangeeft: het boek is geschreven als een spiegel voor kerk-mensen, niet voor mensen die niet geloven.
Zij zouden niet weten waarover je het hebt, of juist afgeschrikt worden om naar een kerk te gaan.
Ramiro ik hoop dat je veel mensen kunt bemoedigen en dat je een plek vindt om dat te doen.
Maar vooral hoop ik dat God tot je blijft spreken en je laat zien wie je bent voor Hem en wat je plek is in deze wereld.
